Biografie

Al meer dan 25 jaar is saxofonist, componist, bandleider en promotor Dick de Graaf op de Nederlandse en internationale muziekpodia te horen met altijd weer verrassende projecten.
Hij is jazzmusicus in hart en nieren en een gedreven solist op de tenor- en sopraansaxofoon. Ook op de dwarsfluit, het instrument waarop hij zich als tiener stortte na in diverse bandjes op de middelbare school gitaar, basgitaar en drums te hebben gespeeld, kan hij zich aardig redden.

Al tijdens zijn conservatoriumstudie als een van de eerste studenten die de jazzopleiding van het Rotterdams Conservatorium volgden, viel hij op als lid van het saxofoonkwartet Nieuw Rotterdams Peil en van diverse locale jazzbandjes in zijn toenmalige woonplaats Utrecht. Samen met pianist Albert van Veenendaal vormde hij De Duo waarmee ze in de zomer van 1981 het NOS Meervaart Jazz Concours wisten te winnen.

Dick werd ontdekt door trompettist Jeff Reynolds die hem uitnodigde in zijn bigband Maiden Voyage en daarna ook door trompettist en bandleider
Frank Grasso. De Frank Grasso Big Band waarin Dick van 1982 tot het eind in 1987 speelde, was een keiharde leerschool. Frank stelde steeds hogere eisen aan zijn musici en was on-Nederlands direct in zijn kritiek. De big band werd beroemd in Nederland door de wekelijkse concerten in theater Odeon aan de Singel in Amsterdam waar elke vrijdagnacht van een tot vier uur voor een volle bak gespeeld werd, vaak met gastsolisten als Hans Dulfer, Dee Daniels, Mathilde Santing, José Koning, Phil Wilson, Sal Nistico en Toots Tielemans. Er volgden live optredens in alle belangrijke radio- en televisieprogramma’s en vaste maandelijkse optredens in diverse jazzclubs. Ook werd in Berlijn, Frankfurt en Madrid opgetreden.

In de Frank Grasso Big Band ontmoette Dick trompettist Eduard Ninck Blok die hem uitnodigde in zijn Amstel Octet met o.a. John Engels en Hein van de Geyn, Bert van den Brink, Jan Vennik en Evert Hekkema. Ook maakte hij er kennis met pianist Willem Kühne, met wie hij zijn eerste Dick de Graaf Quartet oprichtte. Dit kwartet, met drummer Frans van Grinsven en bassist Eric Calmes, leidde in 1985 tot de echte doorbraak van Dick als jazzsolist, componist en bandleider.

In 1987 richtte Dick zijn Dick de Graaf Septet op, een verzameling vogels van diverse pluimage met hun achtergronden in de blues, traditionele jazz, bebop, latin en freejazz. In diverse bezettingen, alle met violist Michael Gustorff, produceerde Dick met deze band een grote hoeveelheid composities en regelde hij talloze optredens in Nederland en gaandeweg ook steeds meer in het buitenland. In 1989 kreeg hij van de NOS een compositie opdracht voor het jaarlijkse Meervaart Jazz Festival. Het Dick de Graaf Septet speelde op veel belangrijke festivals in Duitsland, Finland, Ierland en maakte in 1994 een coast-to-coast-tournee door Canada.

Ondertussen fungeerde Dick nog steeds als side-man in het kwartet van de Franse gitarist Serge Lazarevic en in dat van zijn jeugdheld Jasper van ’t Hof.
Dit laatste kwartet speelde ook in Duitsland en in Italië en maakte in 1992 een uitgebreide toernee in Zuid Afrika, met als gast de Engelse trompettist
Kenny Weeler. Hij speelde korte tijd in Vaalbleek Vokaal, waarin ook de jonge
Eric Vloeimans speelde, met wie hij samen korte tijd het kwintet Chazz! leidde.

Ook maakte hij twee jaar deel uit van het Timeless Orchestra, waarmee in heel Europa werd gespeeld.

In 1995 kreeg Dick de Challenge Award uitgereikt door het nieuwe label Challenge Records waarvan Hein van de Geyn A&R manager was. Dick richtte er zijn
European Quintet voor op, met o.a. de Engelse trompettist Gerard Presencer. Ook het in 1994 gedebuteerde Dick de Graaf-Tony Lakatos kwartet, dat in 1997 een stormachtig optreden verzorgde tijdens het SJU festival in het Utrechte MC Vredenburg, kreeg een plek in de catalogus van Challenge Records.

In 1998 schreef Dick voor zijn septet het op zijn jeugdherinneringen gebaseerde project: The Burning of the Midnight Lamp: Dick de Graaf Septet plays
Jimi Hendrix . Dit was verreweg het meest succesvolle project dat hij voor het septet schreef.

In 1996 toerde Dick met zijn kwartet door drie landen in west Afrika: Burkina Faso, Mali en Senegal. In Mali startte hij vervolgens in opdracht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken een project op de muziekafdeling van het Institut National des Arts (INA). In 1999 nam hij er de CD Djigui op met het ensemble Les Sofas de Bamako, dat grotendeels bestond uit ex-studenten van het INA. Deze band speelde in 2000 op het hoofdpodium van het festival Mundial in Tilburg. In 2005 trad hij nog een ker met ze op tijdens het festival Jazz à Ouaga in Ouagadougou, waar hij in 2004 met zijn kwartet gespeeld had en in 2006 nog een keer als workshopdocent actief zou zijn.

In 2000 reisde Dick naar New Orleans, om daar met het Peter Martin Trio, met bassist Roland Guerin en de zeer inspirerende drummer Adonis Rose een CD op te nemen voor het label VIA Records. Bij terugkomst bleek VIA echter failliet, ook de CD Djigui is door dit failissement nooit in de winkels terecht gekomen.

Ter promotie van de CD Soundroots met de opnamen uit New Orleans, richtte Dick een nieuw European Quartet op met o.a. de Italiaanse pianist Andrea Pozza. In dit kwartet speelde hij opnieuw veel cross-over repertoire, zoals bewerkingen van popmuziek van The Who, Stevie Wonder en klassieke muziek van Ludwig van Beethoven. Dit bracht dirigent Mario Venzago, die als jazzliefhebber bij een concert van het kwartet in jazzclub Bird’s Eye in Basel aanwezig was, op het idee om Dick te vragen zijn persoonlijke Schubert Impressions te schrijven in opdracht van het Schubert festival dat in 2002 in Basel plaatsvond. De gelijknamige CD werd in juli 2003 tijdens het Northsea Jazz Festival gepresenteerd.

In 2004 nodigde percussionist Ruben van Rompaey Dick uit om mee te spelen in de Istanbul Connection, met o.a. de fenomenale bespeler van de fretloze gitaar Erkan Ogur uit Istanbul.

De band trok uitverkochte zalen in Rotterdam en Amsterdam en op uitnodiging van Erkan was Dick in 2006 te gast bij het trio van Erkan in Bursa (Turkije).

Begin 2005 vatte Dick het plan op om een jazz-meets-tango project op te starten. Hard werken en veel discussiëren leidden tot Trio Nuevo, met een van Nederlands best bewaarde geheimen: zangeres Sandra Coelers als gast. In het seizoen 2007-2008 zal dit ensemble 9 concerten verzorgen in Nederlandse schouwburgen in het kader van JazzImpuls www.jazzimpuls.nl

In de periode 2003-2005 speelde Dick regelmatig met de pianisten
Rob van Kreeveld en Harmen Fraanje, met bassist Jos Machtel en met de drummers John Engels en Hans van Oosterhout. Ook was hij verschillende keren te gast bij de trio’s van pianisten Simon Rowe (St.Louis), Andrea Pozza (Genua) en Roby Lakatos (Budapest).

Eind 2006 besloot hij tot de oprichting van het nieuwe Dick de Graaf Quartet met pianist Jeroen van Vliet, bassist Guus Bakker en drummer Pascal Vermeer.
Een goed kloppend kwartet, vol vuur en avontuur.

Samen met de Amsterdamse trompettist Gerard Kleijn, met wie hij zijn interesse voor cross-overs tussen de werelden van de jazz en de klassieke muziek deelt, heeft Dick het initiatief genomen tot de oprichting van de stichting Clazz. Stichting Clazz bereidt twee grote projecten voor, waaronder een concertreeks door het
Clazz Ensemble vanaf november 2007. Het is een small-big-band met 12 musici uit de klassieke, de jazz- en de geïmproviseerde muziek waarvoor een aantal bekende en minder bekende componisten uit de eigentijdse muziek composities schrijven. www.clazz.info

top