21
okt

Why are you alone, sir?

Why are you alone, sir? Lichtjes onderuitgezakt op de bank achter mijn tafeltje in het Breeks Café kom ik op ooghoogte met het meisjes dat mij mijn ‘Cajun Blackened Fish’ komt brengen. Een slordig laagje paarsige make-up bedekt haar vrolijke pubergezichtje en een brede glimlach biedt me een blik op haar volledige slotjesbeugel. Met een hoofd dat nog natrilt van de reis ben ik laverend tussen diepe plassen regenwater na alweer een zware onweersbui in het Harbourfront Centre terechtgekomen. Schuifelend tussen drommen jonge stellen, groepen vrienden en families in vele Aziatische soorten en maten zoek ik op zaterdagavond verpozing in deze moeder der shopping malls. ‘Vivocity’ biedt onderdak aan alles wat er op het gebied van mode, lifestyle and food ook maar aan te bedenken is en van dat aanbod wordt gretig gebruik gemaakt. Singapore is doing well. De ‘little red spot’ is getransformeerd naar een kapitalistisch pretparadijs. Ook Emelda, die mij vanmiddag op Changi Airport opwachtte, straalde van economisch optimisme. Ze roemde de gedaantewisseling van Singapore sinds mijn bezoek tien jaar geleden en stak de loftrompet over de regering vanwege de ‘rebates’ die deze aan haar onderdanen gunt.

Later op de avond zie ik op TV een verslag van het nationale ‘Symposium on Kindness’ dat vandaag voor de tweede keer heeft plaatsgevonden. Singapore maakt zich zorgen over de toenemende onvriendelijkheid en onbeleefdheid van zijn inwoners. Met name buitenlandse werknemers in bedrijven en huishoudens moeten eraan geloven. Ze worden te laag of helemaal niet betaald, mishandeld en verkracht. Ik zie minister Wong van Sociale Zaken, zittend op de vloer met de benen gekruist, in discussie met Singaporese jongeren. Zij willen een leven met minder stress en met meer muziek op straat en schoolvakken die beter bij het echte leven aansluiten. Mensen moeten elkaar vaker complimenten geven en zich bekommeren om oudere mensen, gehandicapten en alleenstaanden. Why are you alone, sir?